اسلام

مقداد بن اسود، از صحابه پیامبر اسلام بود. او با محمّد(ص) از مکّه به مدینه هجرت کرد و در نبردهای محمّد (ص) در سپاه اسلام می‌جنگید.

در یکی از جنگ‌های دوران جاهلیت پای مردی از قبیله کنده را مجروح ساخت و به مکه گریخت و الاسود بن عبد یغوث الزُهری وی را به پسرخواندگی پذیرفت و وی حلیف (هم‌پیمان) قبیلهٔ بنو زهره شد. او ازجمله هفت نفر نخستی است که با میل خود اسلام آورد. وی به همراه دیگر مسلمانان به به حبشه هجرت کرد. در همهٔ غزوه‌های محمد (ص) شرکت داشت و گاه از تیراندازن بود. در غزوهٔ بدر از معدود سواره‌ها، در احد به همراه حمزه بن عبدالمطلب از فرماندهان و در غزوه غابه فرمانده سوارکاران بود. پس از مرگ وی را به مدینه بردند.
با مرگ محمّد(ص)، مقداد پسر اسود، به پیروی از علی بن ابی طالب از بیعت با ابوبکر سرباز زد امّا پس از بیعت کردن علی با ابوبکر، او نیز بیعت نمود. او در نزد شیعیان و اهل سنت از احترام برخوردار است. مقداد، در میان اهل سنت با لقب «حارس رسول الله» به معنی نگهبان فرستاده خدا، مشهور است.مقداد در سال33هجری در هفتاد سالگی جزف نزدیک مدینه وفات کرد و در مدینه دفن شد.