یادداشت امام خامنهای درباره مناجات شعبانیه
بسمالله الرحمنالرحیم دعا، وسيلهى مؤمن و ملجأ مضطر و رابطهى انسان ضعيف و جاهل با منبع فياض علم و قدرت است، و بشر بىرابطهى روحى با خدا و بدون عرض نياز به غنى بالذات، در عرصهى زندگى سرگشته و درمانده و هدر رفته است؛ «قل ما يعبؤا بكم ربىّ لولا دعاؤكم»1.
بهترين دعا آن است كه از سرمعرفتى عاشقانه به خدا و بصيرتى عارفانه به نيازهاى انسان انشا شده باشد، و اين را فقط در مكتب پيامبر خدا (صلّىاللَّهعليه والهوسلّم) و اهلبيت طاهرين او - كه اوعيهى علم پيامبر(ص) و وراث حكمت و معرفت اويند - مىتوان جست. ما بحمداللَّه ذخيرهيى بىپايان از ادعيهى مأثورهى از اهلبيت (عليهمالسّلام) داريم كه انس با آن، صفا و معرفت و كمال و محبت مىبخشد و بشر را از آلايشها پاكيزه مىسازد.
مناجات مأثورهى ماه شعبان - كه روايت شده اهلبيت (عليهمالسّلام) بر آن مداومت داشتند - يكى از دعاهايى است كه لحن عارفانه و زبان شيواى آن، با مضامين بسيار والا و سرشار از معارف عالىيى همراه است كه نظير آن را در زبانهاى معمولى و محاورات عادى نمىتوان يافت و اساساً با آن زبان قابل ادا نيست. اين مناجات، نمونهى كاملى از تضرع و وصف حال برگزيدهترين بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود و ذات مقدس ربوبى است. هم درس معارف است، هم اسوه و الگوى عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا.
مناجاتهاى پانزدهگانه كه از امام زينالعابدين حضرت علىبنالحسين (عليهالسّلام) نقل شده، گذشته از خصوصيت بارز دعايى مأثور از اهلبيت (عليهمالسّلام)، اين مزيت را داراست كه به مناسبت حالات مختلف مؤمن، مناجاتها را انشا فرموده است.
خداوند به همه توفيق استفاضه و خودسازى به بركت اين كلمات مبارك را عنايت فرمايد.
آمين.
بهترين دعا آن است كه از سرمعرفتى عاشقانه به خدا و بصيرتى عارفانه به نيازهاى انسان انشا شده باشد، و اين را فقط در مكتب پيامبر خدا (صلّىاللَّهعليه والهوسلّم) و اهلبيت طاهرين او - كه اوعيهى علم پيامبر(ص) و وراث حكمت و معرفت اويند - مىتوان جست. ما بحمداللَّه ذخيرهيى بىپايان از ادعيهى مأثورهى از اهلبيت (عليهمالسّلام) داريم كه انس با آن، صفا و معرفت و كمال و محبت مىبخشد و بشر را از آلايشها پاكيزه مىسازد.
مناجات مأثورهى ماه شعبان - كه روايت شده اهلبيت (عليهمالسّلام) بر آن مداومت داشتند - يكى از دعاهايى است كه لحن عارفانه و زبان شيواى آن، با مضامين بسيار والا و سرشار از معارف عالىيى همراه است كه نظير آن را در زبانهاى معمولى و محاورات عادى نمىتوان يافت و اساساً با آن زبان قابل ادا نيست. اين مناجات، نمونهى كاملى از تضرع و وصف حال برگزيدهترين بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود و ذات مقدس ربوبى است. هم درس معارف است، هم اسوه و الگوى عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا.
مناجاتهاى پانزدهگانه كه از امام زينالعابدين حضرت علىبنالحسين (عليهالسّلام) نقل شده، گذشته از خصوصيت بارز دعايى مأثور از اهلبيت (عليهمالسّلام)، اين مزيت را داراست كه به مناسبت حالات مختلف مؤمن، مناجاتها را انشا فرموده است.
خداوند به همه توفيق استفاضه و خودسازى به بركت اين كلمات مبارك را عنايت فرمايد.
آمين.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم تیر ۱۳۹۱ ساعت توسط مقداد
|
مقداد بن اسود، از صحابه پیامبر اسلام بود. او با محمّد(ص) از مکّه به مدینه هجرت کرد و در نبردهای محمّد (ص) در سپاه اسلام میجنگید.